Op zondag 7 augustus stond ik (nou ja, dreef ik) aan de start van de halve triathlon in Leiderdorp. Normaal ben ik ditzelfde weekend aanwezig in Vlieland bij de halve marathon, maar ik wilde me specifiek op LD nivo testen. In Vlieland zou ik me niet aan mijn opdracht kunnen houden en vol erin vliegen. Als de stofwolken op het parcours dan nedergedaald zouden zijn, zou de conclusie hetzelfde zijn als altijd: te hard weg, niet slim…wel op weg naar mooie tijd. Leuk, maar het doel is nog 1x vlammen in Almere.

Om 8u27 werden we onverwacht weggeschoten, geblazen oid…hoe dan ook, ik was verrast. Snel mijn verticale positie omgezet in horizontale en de 1e de beste voeten gekieteld die ik tegenkwam en vastgebeten. Hoewel…het tempo was prettig. Op rustige lange slag, met rustige cadans begaven we ons op weg richting de 1e van de 4e te ronden boeien (knalgeel). We zwommen in een straight kanaal…dus mijn hobby van onnodige extra meters zou ik dit keer niet hoeven te doen. Bovendien had ik de voeten voor me (vrouwen zo ik leerde na een paar keer opkijken). Normaal houd ik voeten zo'n 3s en ben ik weer op weg richting London of Parijs…hoe dan ook. swim-stayeren kan ik niet (echt niet). Het deelnemersveld was rustig (65) en gemeleerd (veel nivo's) dus het was meteen uitelkaar geslagen…ik hoefde enkel mijn metronoom voor me te volgen. Na ca 19,5 minuut hadden de voeten me teruggebracht naar de plek waar het water verlaten mocht worden…de volgende ronde! De voeten oogden vermoeider want de aangehouden afstand van 1 meter resulteerde steeds vaker in kietelen. Dus op eigen slag verder…iets meer body-roll, iets langere arm en iets hogere elleboog. Tempo zal wel omhoog gaan. Bij de 2e passage van de brug zie ik groene badmuts heel snel achterop komen…tot gelijke hoogte. Even zwemmen we naast elkaar…maar dat heeft geen nut. Cruise-control tikje omlaag en deze voeten bestuderen. Annette loopt langs de kant mee…in stromende regen (de supporter heeft het soms zwaarder dan de atleet)! Bij de 4e boeironding iets meer ruimte genomen, want de 3e boei had 3x een grote vis (toevallig ook mijn sterrebeeld) aan de haak door het grote net. De groene badmuts maakte plaats voor leemte. Hij verdween snel aan de horizon, blijkbaar was hij sneller gegaan of was mijn tempo gezakt. Al snel bleek dat mijn tempo gezakt was aangezien ik uit mijn ooghoek een witte badmuts zag opdoemen behorende bij de vriendelijke voeten. No worries…het is een training…dus lekker blijven ontspannen. Na 42 minuten werd het water verlaten. Niet echt snel..wel totaal fit en onvermoeid!

Ik wandel (nee, ik ren niet) het PF binnen en doe rustig mijn ding. Pak uit, beetje drogen, netjes spullen uit de weg leggen, schoenen aan, voeding in rugpocket en wil mijn fiets pakken. Op tijd besef ik dat het vergeten van een helm niet echt gewaardeerd wordt door de jury. Als alles compleet is drentel ik naar de balk waar ik het fietsen mag aanvangen. Parcours is nat…niet mijn ding = eng! Rustig begeef ik me op weg, de 1e ronde van de 4 gebruiken om parcours te leren kennen, oppassen voor de witte belijning (veel geleerd van de TdF dit jaar). Langs de snelweg windje mee…teller loopt op naar 42. Prettig. Onderweg eng, smal bruggetje met hoog randje, niet lek rijden hier…het gaat goed. Na een beetje door <scratch> tussen de weilanden te toeren gaan we een woonwijk in. Opeens waan ik me in Belgie…damn, wat een verschrikkelijk slecht wegdek. Binnen 3 minuten zijn mijn duimen onafscheidelijk…mijn aerobar is losgetrild. Nog even proberen op zijn plaats te duwen, maar meteen weer fingers crossed. Geen nut en veels te link. Afstappen en vastdraaien, beter nu dan over 3 weken! Kost al met al 2 minuten…maar ik zet mijn horloge stil (wil mijn eigen tijd, wedstrijd weten). Ietwat onzeker vervolg ik mijn weg en draai links af…harde wind tegen. Toch voel ik me sterk. Kan 30 blijven draaien. De hele ronde blijft hetzelfde gevoel…lekker, trainen, ontspannen. Na 17km wil ik een concullega inhalen. Net op tijd zie ik de grasstrook…waar is het parcours? De concullega rijd de grasstrook op, het zal toch niet? Ik kijk nog een keer en tussen het gras zie ik klinkers verscholen. Ik pas mijn snelheid maar aan en laat me de weg leiden. Vreemde route. De 1e ronde wordt volbracht met 33.8km/u. Ok, nu gaan we even wat meer tempo draaien. De 2e en 3e ronde gaat snelheid flink omhoog naar 35.8 gemiddeld. De woonwijk steeds met respect ingereden en de handen losjes aan mijn aerobars! Tempo blijft goed, hartslag laag (140). De wind neemt toe en de regen komt en gaat en komt…en gaat. Ondertussen goed drinken (4e ronde wat minder: DOM). In de 4e ronde is de wind wat gedraaid. Mijn tempo zakt wat…bewust of onbewust (weet ik eigenlijk niet eens meer). Direct lekker lopen. Slotronde in 34.8 gemiddeld. Totaal 35 gemiddeld…easy.

Bij het PF hoor ik "pas op voor de helling". Prima..ik pas op, maar glijd half uit over de stalen balk: carbonschoenen, regen en staal werkt niet samen! De helling kom ik goed af verder. Voel me sterk! Ik moet plassen, maar ontdoe me eerst van alle rotzooi (binnenband, drinkflacons met verdunde squeezy, ongebruikte powerbarreep en mijn energyshot…goed geslaagd). Rustig doe ik mijn schoenen aan en zoek de bosjes op. De opgenomen vocht even kwijt raken (moest al tijdens het zwemmen, maar zo'n pak knelt alles af…kan goed ophouden: talentje!). Ik begeef me naar het loopparcours…rechts van het hek lopen atleten met fiets…dus ik zal wel door de slurf moeten…logisch. Ik word teruggestuurd, was dus toch anders…atleten liepen niet goed. Geeft niet: training! Rustig lopen nu…Almere tempo! Ontspannen begeef ik me op weg…voelt goed. Geen benul van mijn tempo, maar voelt als lage 14…perfect! Ik haal veel in….loop achter een lange jongen met donker haar. Lijkt op Cyril Mica uit Haarlem…die loopt mij altijd zoek…dus dubbelganger (later in de uitslagen bleek het toch Cyril Mica te zijn). Ik passeer hem en vervolg mijn eigen ritme. Bos uit…woonwijk in…lekker hobbelen. Na 3km zie ik Marleen bij het keerpunt…zij ziet mij niet…in de tunnel, ze ligt 1e…ruim! Eind 1e ronde…mijn 1e referentie: 20:20…pfff…ongeloof, lekker, wel gas terug, kan niet! Ook 2e ronde voelt goed…en blijf doorlopen en inhalen. Deze ronde in 21:08…nog te hard…maar het voelt goed. Intensiteit vasthouden en indien nodig nog wat laten vieren. Eind 3e ronde voel ik het tempo omlaag gaan en denk even boos aan mijn onaangetaste flask in rugpocket met energydrank. Weer in de tunnel…weer vergeten te drinken: STOM STOM STOM. Snel inhalen, veel drinken, flask vasthouden tot hij leeg is. In 5 minuten voel ik me opknappen en het tempo weer iets omhoog gaan. De 3e ronde was in 21:48 (nog iets te hard voor LD)… Mijn gedachten dwalen af…de wind staat wat harder op de route… Blijven gaan. De benen vullen zich weer en ik vlieg weer. Op weg naar de finish nu. Mijn laatste ronde in 22:22. Mijn fout heeft me toch weer tijd gekost…onthouden voor Almere, niet meer doen! Ik finish in 4:27:56 (persoonlijk) of 4:29:56 officieel. Supertevreden…niet moe, fit! Ik ben 4e H40+…jammer, maar geen erg.

Later blijk ik de 4e looptijd overall te hebben en het loopparcours 20.8km te zijn geweest (dubbel-check!)…WOW Supermotivatie voor Almere LD…ben er helemaal klaar voor. Ik kan mijn doel halen…9u29, medaille (zilver, brons?) op een NK…het is binnen handbereik. Hopen dat het mijn weer is, wil nog 1 laatste x vlammen op een LD…daarna even paar jaar gas terug. Paar jaar meer aandacht op kortere afstanden, meer kracht opdoen, misschien over 2, 3 jaar weer eens een hele! Nog kleine 3 weken en het zit erop…topvoorbereiding gehad, laat het niet voor niets zijn geweest!!!

In aanloop naar de lange triathlon in Almere heb ik in mijn voorbereidingen wat lange duurlopen gepland (tot zover de verrassing). Nu is langer lopen (in training) dan twee uur voor mij vaak een mentale drempel dus het plan opgevat om dit in een extended wedstrijd te doen. Op de kalender gezocht en een halve marathon in Steenwijk gevonden. Voordeel: het is ook nog een avondwedstrijd.

Doel was om gewoon lekker relaxed te lopen met een flinke in- en uitloopsessie. Posities zou ik me verre van laten en me enkel concentreren op duur en afstand. Dan blijkt onbevangenheid in de wedstrijd toch altijd weer je grootste vriend. Na 5km op de baan te hebben ingelopen snel nog even naar de WC gegaan om vrijwel non-stop door te gaan met de 'wedstrijd'. In het begin het midden van het veld opgezocht om mezelf te temperen. In de miezerregen bleek ik me weer helemaal in mijn sas te voelen. Toen atleten om me heen weer eens andere gedachten hadden over de lengte van een halve marathon (tientallen meters afsnijdend) ging onbewust (nou ja, onbewust) telkens even het tempo bij me omhoog (je blijft toch een prestatie-atleet). Het bleek erg makkelijk te gaan en binnen 4km kwam ik op de tweede positie te lopen. Prettig was onderweg de kilometerbordjes die op eentje na (km-punt 19) allemaal op de goede plek stonden. Het geeft je toch afleiding. Na ca 9km ging het parcours het bos in en bleek dit niet enkel een asfalt-wedstrijd te zijn, maar ook de cross-ondergrond niet te schuwen. Ok…even goed geconcentreerd lopen en geen risico nemen voor de enkels op de halve boomstammen en veelvuldige houtsnippers en grasondergronden.

De 10km werd gepasseerd in 37:20…en ik was plezier aan het hebben…mooie omgeving, vrijwilligers opjutten (wave initieren). Kortom…prima onderweg. Kilometers vlogen snel voorbij. Na 16km kwam ik weer een oude bekende tegen: mijn lies begon op te spelen, mijn rug te protesteren en mijn achillespezen waren er wel klaar mee. Na goed overleg besloten we in een iets lager tempo (3:55/km) door te gaan (het gat met nummer 3 was immers voldoende) en lekker door te lopen richting finish. Op zo'n 700m voor de finish nog wat vrijwilligers op het verkeerde been gezet door te vragen of het afzetlint waar ze bij stonden het finishlint was. Geheel geschrokken (de vrijwilligers dan) kreeg ik te horen dat de finish nog een stukje verder was. Ik was hiervan wel op de hoogte, maar ik voelde me uitstekend en het spelen is dan altijd leuk. In 1:20:47 (een totaal onverwacht snelle tijd) werd de finish gepasseerd. Stoppen was echter nog geen optie. Klokje al doorlopen opnieuw starten om op de baan mijn slotkilometers te maken. Er werden nog 5 rondjes afgelegd alvorens de schoenen definitief het zijn HALT te geven. Dit was een perfecte training over 28km die zeer makkelijk af ging (makkelijker dan in solo-training). Een goede boost voor Almere.

Dag later in warm weer op de fiets gestapt voor 160km. De benen hadden weinig problemen van de dag er voor, dus het werd een weekend met zeer goede kilometers. Nog twee maanden.

PS: Woerden heb ik verder niet over geschreven, maar het team ging goed. We zijn 3e geworden met een super fietsende Eelco Goud en een top lopende Koen Henkes. Toch weer op het podium met zeer sterke (o.a. Wouter Kegge) tegenstanders. Zelf heb ik op zich goed gezwommen, maar moest nogal vechten (letterlijk) voor positie. Na volle bak te zijn weggezwommen en ik me keurig aan de afzetting hield, bleek dit keer dat de heenweg geen boeien had en zwom ik dapper langs de terugboeien…oftewel de kortste route was 25m links van me. Uiteindelijk, ondanks kleine omweg, toch een 15 laag gezwommen op de kilometer. 

Huizener Triathlon 2011 gaat voor de boeken als een hele rare dag. Een dag met en op gevoel. Het begon bij het pakken van mijn spullen thuis al. Wetsuit…check, fiets…check, chip…check (gek, dat rode bandje voelt vreemd, er klopt iets niet). Snel nog even loslopen en dan op weg. Het loslopen gaf een beetje het muffe benen gevoel. Je loopt wel..maar voelt je slap. Ok…dat zit dus goed (ik loop meestal als een trein daarna).

Onderweg zag de lucht er dreigend uit. Op buienradar hadden ze gemeld dat het tot 14:00 droog zou blijven…dan hoop ik toch echt wel binnen te zijn. Bij het inschrijven weer vele bekende gezichten, maar bij het klaarleggen van mijn loopschoenen op de atletiekbaan kwam dat gekke gevoel weer. Er klopt iets niet…WAT IS DAT??? Schoenen in een zakje gedaan…want buienradar zou er eens naast kunnen zitten en dan loop je met drassige voeten en dat willen we natuurlijk niet. Ik had vorig jaar hier in een sterk moment immers de 3e looptijd overall neergezet…en daar was en ben ik apetrots op (met recht, want Huizen kent sterke deelnemers). Had niet het gevoel dat dat huzarenstukje ook voor 2011 zou zijn weggelegd, maar we gaan het ook niet tegenwerken natuurlijk. Alles klaar en nu onderweg naar het strandje. Helm…check, fiets…check. Ok…weer door de douane heengekomen. Spullen klaarleggen. Helm ophangen, fietsschoenen weer beschermen tegen nattigheid. Badmuts, wetsuit, bril, nummerband, chip. Chip…die is toch geel met zwart? FUCK…weet nu wat het kleine stemmetje me vertelde. De door mij gewaande chip bleek het entreebandje van de Koploper te zijn. Dat was dus het gevoel wat niet klopte. Damn…da's knap (vul hier krachtterm naar keuze in). Overleg met jury en ik kon starten, maar mijn tijd zou een handgeklokte worden zonder tussentijden. Nou ja…dan neem ik zelf zoals altijd wel de tussentijden.

Na de Carmina Burana (altijd prettig) het water in. Vlak voor de start begon er zeer lokale mist te vormen (enkel in MIJN brilletje). Dat wordt dus op de tast zwemmen. Het starten in Huizen is toch altijd lastig. Vrij lang ondiep en wanneer maak je de keuze om te gaan zwemmen. Ik vrij snel meestal, want de rest loopt dan nog. Met 30cm water onder me was de keuze nu echter toch iets te snel. Opstaan en eens denken hoe dolfijnen dat doen. Oh ja…duik en spring en duik en spring. Kijk…dat gaat beter. Pff..kost wel energie. Het zwemmen voelde verkeerd. Niet qua tempo, kracht of wat dan ook….het klopte ergens niet (ben er nog steeds niet uit). Kwam onderweg nog veel haakse atleten tegen en de 5e die dwars voor me langszwom richting Engeland ook maar demonstratief een flinke gooi gegeven: "Als je richting Engeland wilt…GA DAN, maar zwem niet steeds in x-bochten voor mijn neus". De eerste ronde ging in 13:00…dus de afstand was te lang (dat stukje relativeren kan ik gelukkig wel meteen). De 2e ronde mijn inmiddels beproefde Flipper weer uit de kast gehaald en ondertussen ook de mist maar even verwijdert…he, wat is het helder opeens…IS DAT DE BOEI…net nooit gezien. Wat ik ook probeerde, het voelde niet echt. Bij de boei mijn vorige week geleerde Youri Severin draai gemaakt (op de rug en voorover kantelen) en zowaar…het groepje wat bij de boei nog 10m voor me lag, lag nu op teenkietelafstand. Hallo…daar zijn we weer. Dat werkt dus prima en houden we erin. Ondertussen nog snel wat waterplanten naar binnen gewerkt…we hadden hongen en ach, het groen kwam toch tot de oppervlak…van de nood een deugd maken en op naar het strand. Wisselen ging slecht vorige week, dus weet je wat…IK TREK IN HET WATER MIJN PAK UIT. Ok…werkt dus ook niet echt…stond weer lekker als een clown op het evenwichtskoord…ben er in kontdiep water maar bij gaan zitten en toen lukte het wel.

Het fietsen zou zwaar worden. Dat was me vooraf al duidelijk. Wind stond meest ongunstig en zou geen goede meewind opleveren…enkel tegen. Op de dijk richting Eemhof zag ik voor me een groep van 25 man…en echt niet keurig op afstand van elkaar. Wat haat ik dat toch. Heb me helemaal naar de klote getrapt omdat ik het zo'n groep niet gun om van me te winnen. Hartslag 157. Bij de Eemhof weer eens een jurylid aangesproken of hij misschien in zijn drukke agenda ergens tijd zag om op de motor te springen en eens wat bekeuringen uit te delen. Is volgens mij toch onderdeel van het takenpakket. De snelheid liep langzaam op aangezien dit het enige stukje meewind was (als die door de bomen heenkwam). Ondertussen liep mijn hartslag alweer terug…155…153..149. Hm…benen voelen niet lekker en mijn hartslag bevestigd dit nog eens. Na ca 18km kom ik Vincent tegen en geef een korte aanmoediging. Kilometer of 6 later zie ik Marleen rijden…maar we draaien net weer tegen de wind in… Ben zo 2011-klaar met de wind inmiddels. Het duurt nog een stuk voor ik haar bijhaal en laat daar nou net een fotograaf staan. "Staan we samen op de foto!" schreeuw ik haar nog toe en vervolg mijn weg. WEER WIND TEGEN…KAPPEN NU. Terug op de dijk kan ik het tempo nog licht oppikken (mijn gemiddelde is inmiddels weer omlaag terug in de 35), maar mijn hartslag laat het afweten…ATVtje 142…139. Voor me rijd iemand in het groen en geel…met zwart pakje. Dat is Eelco. "Kom op man…doorzetten en blijven draaien" en ik vervolg mijn weg. Bij de Stichtse Brug is het altijd lastig. Je krijgt dan de latere startserie op je afgevuurd en is het flink oppassen. Brug op lukt nog met 38km/u (he, mogen we ook even wind mee hebben) maar brug af is het snel weer gedaan…33…32…31. Nou ja…losdraaien en dan maar lopen zo.

Voor het parc fermee had ik al besloten mijn hartslagband af te doen. Ik voelde hem zakken, dus snel losmaken… Loopschoenen aan…en …WOW…dit voelt echt goed. Binnen no-time pak ik mijn 1e voorgangers terug. Met 18km/u loop ik de baan af (iets te ruime bocht…bang voor achilespezen en liezen) en vervolg mijn weg. Het lopen gaat als een trein. Hele tijd atleten in het vizier en er naartoe gelopen. Het ging o zo makkelijk. Onderweg heel veel aanmoedigingen en mijn naam gehoord. Sommige oude bekenden…velen die ik in mijn tempo niet zo snel herken en natuurlijk Annette, Nicolle die er trouw als altijd bij zijn. Eerste ronde loop ik in 15:45…man…dat geeft moed. Vorig jaar liep ik 32:45 op de ruime 9km..dus ik mag nog een ronde van 17:00 er achteraan plakken. Het tweede rondje is echter wel wat langer (van het centrum naar de atletiekbaan heb je de 1e ronde niet). Ik blijf stampen en voel me de snelste loper van het parcours…hetgeen ik blij uitschreeuw: "Ik ben de snelste loper"…en nog geen 100m later wordt ik door een jongen in het blauw gepasseerd…"Ik ben de een-na-snelste loper". Zal wel niet helemaal kloppen…maar zo voelde het. Vlak voor het centrum kijk ik op mijn klokje…heb nog een minuut voor de 17:00…dit gaat toch lukken. Op precies 17:00 completeer ik mijn tweede en laatste ronde en ben daarmee 3s sneller met lopen dan vorig jaar….TE GEK…echt top. Ik had toen een goed vorm (net een topmarathon achter de rug en zat in mijn supercompensatie). Had dit dus echt niet verwacht. Weet niet hoeveelste ik ben geworden (nog), maar weet wel dat ik totaal 6 minuten langzamer was (2010 stond de wind toch een flink stuk gungstiger). Belangrijkste is dat na vorige zwemmen, fietsen en lopen goed ging…het lopen nu stabiel blijkt te verbeteren. TOP, SUPER…UITERMATE TEVREDEN.

Overmorgen Woerden als trio om onze titel te verdedigen. Komende week een beetje aan mijn Almere schema schaven om even moment van herstel te krijgen. Ben nu een maand onafgebroken hard en veel aan het trainen en mijn lichaam geeft signalen. Wie ben ik om die dan te negeren. Ik heb immers nog 2,5 harde maanden voor Almere voor de boeg.

Maandag meer over Woerden…voor nu: oogjes dicht en snaveltjes toe…slaap lekker.

Op 5 juni stond het afsluitende onderdeel in het ATC op het programma. In de triathlon zouden de openliggende plekken verdeeld gaan worden. Voor mijn categorie stond de winnaar vast. Het goud zou naar Frank Veltman gaan (hij kon als toeschouwer de strijd van de resterende kanshebbers zien ontspinnen). De overige plakken zouden uitgevochten gaan worden tussen Ruud van den Broek, Hans Lampe en ondergetekende. Doordat ik de opening heb moeten missen wat ook nog eens mijn beste onderdeel is, heb ik continu achter de feiten aan moeten lopen. Maandenlang bivakkeerde ik rond positie 12-15 (beste 4 van de 5 wedstrijden tellen mee voor de eindstand). Toch wist ik dat ik in het virtuele eindklassement deze dag voor de medailles kon gaan. Ik had hiertoe 1 opdracht: WINNEN van mijn concurrentie. Voldoen aan deze doelstelling zou me in ieder geval het brons opleveren, als de volgorde bij de finish ook nog eens RvdB gevolgd door HL zou zijn, zou ik ook nog het zilver hebben (maar deze doelstelling had ik niet in eigen hand).

Sinds Nieuwkoop komt het goede gevoel weer terug (hoewel Nieuwkoop nu weer geen goede wedstrijd was). Deze week toch veel omvang gemaakt (zelfs 1 van mijn grootste weken ooit met uiteindelijk 15 uur) op de fiets (woensdag nog 125km door de polder) en in het water (donderdag 3600m in de Reigerplas). Langzaamaan ga ik dit goed verteren want mijn hersteltraining op zaterdag op de fiets (normaal loop ik) gaf over 45km een gemiddelde van 29.5km/u bij een hartslag van 101. Ok…dat begint erop te lijken.

De dag van de wedstrijd werd gekenmerkt door het wisselvallige weer. Noodweer deed de organisatie besluiten de start een half uur uit te stellen. Na Almere LD vorig jaar had ik genoeg van het onweer op de fiets, dus was blij met dit besluit. Bij het zwemmen kwam ik meteen in cadans. Met goede krachtige slagen kon ik van groep naar groep zwemmen waarbij de witte badmutsen voor mij leidraad waren. Na het ronden van de boei voor aanvang tweede ronde besloot ik extra kracht te leveren en zowaar…het lukte. Het tempo ging nog wat omhoog en de zwemmers voor me werden verder bijgehaald. Cool…dit gaat dus goed. Na 23:23 mocht het water verlaten worden (langzamer dan vorig jaar, maar nu lag de boei volgens mij op de goede afstand). De wissel ging prut (verbeterpuntje). Kreeg mijn pak eerst niet los (coordinatie) en vervolgens niet makkelijk uit. Pas bij mijn fiets kon ik beginnen met het werkelijke uittrekken. Al met al kostbare tijd verloren. RvdB zat inmiddels op zijn fiets en HL was zijn helm al aan het opzetten op het moment dat ik mijn fiets pakte.

Met deze wetenschap maar meteen vol erin gevlogen en proberen afstand te maken (respectievelijk verkleinen op RvdB en vergroten op HL). Met een hartslag van 157 werd de eerste ronde voltooid en zag ik het tempo boven de 37 uitkomen. Dat ziet er goed uit. Geen RvdB en geen HL. In de rondes die volgden, bleef het tempo hoog en liep zelfs op naar uiteindelijk 37,8 gemiddeld. Dat zijn de getallen die we willen zien (hoewel hoger natuurlijk zeker welkom is). De laatste ronden zakte de hartslag weliswaar terug, maar de benen bleven goed voelen (ze liepen niet vol en voelden niet leeg…in het nederlandse woord zijn voor de sportbenen enkel negatieve benamingen te vinden). Terug in het Parc Ferme waren de onderlinge posities ongewijzigd en kon mijn onderdeel beginnen. Een snelle wissel zette aan tot een hoog aanvangstempo bij het lopen.

Dat het lopen goed ging is niet onopgemerkt gebleven. Eindelijk klopte het hele plaatje weer. Snel werden deelnemers opgeraapt, zowel senioren als veteranen. Ik schoof door het veld naar voren. Halverwege 1e ronde had ik RvdB bijgehaald en lag ik op de koers die ik nodig had voor de eindstand. Bij het keerpunt was de voorsprong behoorlijk opgelopen en HL zat nog ruim achter RvdB op dat moment. Virtueel in het zilver. Er moesten echter nog twee rondes volgen dus de strijd was nog niet gestreden. Het niet volledig meer in eigen hand hebbend van de volgende positie in het eindklassement kon het tempo licht omlaag, maar toch bleef ook de tweede ronde het tempo prettig hoog. Bij de waterplas nog een bijna collission met een deelnemer die de arrogantie had door zelf voor de droge voeten te willen gaan en daarmee ging spooklopen. Een reactie hierop werd met nog meer arrogantie verwelkomd. Het zij zo. Bij het keren voor de 3e ronde was de voorsprong dusdanig dat het tempo verder omlaag kon. HL begon in te lopen op RvdB dus het zou nog spannend worden. Bij de finish geen tijd om door te lopen en meteen omgedraaid om te kijken wie er als 1e terug zou zijn. Met nog 200m te gaan hoorde ik dat HL en RvdB samen in aantocht waren. Hiermee wist ik dat het brons zou worden ipv het zilver. Too bad…ik heb gestreden voor wat ik waard was en gedaan wat ik kon. Uiteindelijk werd ik 4e H40+ in het dagklassement en mocht ik toch naar voren voor de bronzen plak na een zeer mooie en vooral spannende ATC 2011. Spannend tot het laatste moment….dat zijn de wedstrijden die er toe doen.

Volgend jaar komen er in ieder geval twee nieuwe kanjers in onze doelgroep bij. Wannie Friderichs en Menno van der Meer komen de H40+ klasse vergezellen waardoor de strijd nog spannender en opener wordt. Cool…heb er nu al zin in. Een goede winter draaien en dan vol de strijd weer aangaan. Eerst natuurlijk nog het hoofddoel van 2011: Almere LD. We zijn op de goede weg.

Volgende week Huizen OD en twee dagen later de trio triathlon in Woerden waar we (zwemmen: ikzelf, fietsen: Eelco Goud en lopen: Koen Henkes) als Running2000 onze titel proberen te prolongeren.

De titel doet vermoeden dat de halve triathlon Nieuwkoop super ging en een toptijd opleverde. Dat is nu helaas niet de situatie, maar ben zeker tevreden.

Proloog:
Deze wedstrijd is slechts een voorbereiding voor het welbekende doel 2011. Heb dan ook geen specifieke voorbereiding genoten (verre van zelfs) en ook geen gas terug genomen in de week naar. De hele week nog 4x 10km gelopen met stuk voor stuk goede trainingstijden en bijelkaar gemiddelde van 41:24. Basis is goed. Ook op woensdag nog een 100km op de fiets gezeten (buiten) en 2x op de Tacx (binnen) met een powertraining. Dat alles helpt je niet aan soepele benen. Voor het zwemmen zijn mijn afstanden niet langer geweest dan 2500m (1x) en een handvol 2000m. Dus ook daar geen potten die angst moesten hebben om gebroken te worden.

Zwemmen:
Nieuwkoop is immer ruig in het zwemonderdeel, maar vooral koud. Met windkracht 5 hadden de vrijwilligers te water hun kotszakjes in de kayakken (of zijn het nu kano's) liggen. Voor het eerst zou ik gaan zwemmen met mijn super-suck-duikbril die een perfecte pasvorm heeft, maar waar je eigenlijk ook duikflessen bij verwacht. Voor het te water gaan niet gespuugd dus 5 minuten voor de start een mistflard in mijn bril. No worries…even spoelen in het altijd heldere veenwater en weer opzetten. Foutje, bedankt. Bril vol rotzooi en zelfs de super-suck kan niet op tegen de veenlijk-restanten waardoor de suck niet kon sucken. Een mooi waterfilmpje achterlatend en mij een zicht gevend van 10-20m hooguit. Niet bevorderlijk voor de navigatie die altijd zo goed gaat (vette cynische lach hier). In het startschot meteen een mooi kadans opgezocht en eigenlijk was het best lekker. Even het gevoel gehad dat ik op kop zwom, maar een blik naar rechts leerde het werkelijke verhaal. Dat werd dus terug naar de crowd zwemmen. In de crowd nog even een ham of kaas gevoeld toen twee atleten besloten tegengestelde richtingen op te zwemmen met mij als kruispunt. De kaakslag die ik te verwerken kreeg voelde ik best even. Bij het keerpunt was het water tumulteus en waande ik me in het Mirandabad of een willekeurig subtropisch zwemparadijs. Waar Almere vooral hoge deinende golven kent, was het hier kort heftig kabbelende golfslag. De armen ging vaak door het water bij de overhaal.Toch mijn 1e ronde in 23:30…dat ging dus goed. In de 2e ronde werd het water nog heftiger en af en toe ongewild wat slokken genomen. Uiteindelijk de 2e ronde in 24:00 en toen was het terug zwemmen richting havenkom om na 50:25 het water achter me te laten als voorstuwingsmedium (de rest van de route zou ik wraak halen door het te nuttigen).

Wissel 1:
Lekker rustig aangedaan aangezien ik een nieuwe ervaring had. Verkleumde benen die verdomden om hard te lopen. Als een volleerd snelwandelaar dus richting fiets 'gesneld' De organisatie had de hekken te hoog gemaakt dus de fiets was aan het oefenen voor het wind mee gedeelte: vliegen. Na bijna 4 minuten begon ik aan mijn 81km.

Fietsen:
Man, wat een wind. Op buienradar had ik gezien dat het enkel nog maar erger zou worden dus was even niet blij. De quads protesteerden heftig na woensdag, maar de baas heeft met onderhandelen ze na 10km rustig kunnen krijgen. De 1e 10km zou bestaan uit vooral wind tegen/schuin voor om daarna 13km voor de storm uit te kunnen rijden. Tot slot weer 4km tegen de wind in. Wat jammer is van dergelijke omstandigheden is dat de 'sportieve' atleten zich vaak weten te vinden op de wind tegen stukken en er een gezellig gezamelijk uitje van maken. Geen jury op zulke momenten te bekennen die mij als a-sociaal type (ik doe het lekker alleen…oftewel: niet stayeren)  bijstaat. Die zie je enkel met het lopen op stompzinnige momenten (daarover straks meer). De 1e ronde werd volbracht in 46 minuten en ik kwam lekker in mijn ritme. Niet ingehaald, ik haalde enkel in (ook leuk dit overkomt niet veel bij mij). Begin 2e ronde kwam ik steeds lekkerder in mijn ritme en het besef dat de basis gewoon goed is. Ik ging harder rijden en haalde nog meer atleten (al dan niet in groep) in. De 2e ronde in 45 minuten. Inmiddels was de wind op zijn hevigst en moest ik 1x 10km tegen wind in. Dat gaf moraal en ik bleef gaan. Ik zou verdomme gewoon onverwacht goed gaan fietsen in dit geweld. Wind tegen, mee…het ging gewoon goed…tot de laatste 4km. Ik had al gepland om richting de finish iets gas terug te nemen om te herstellen voor het lopen. Helaas bleek dit gedeelte ook bedoelt om zonder energie te komen te zitten. Shit…had ik toch maar meer gedronken. Foutje dus. Op slechts 1 bidon kun je geen 3km zwemmen en ruim 80km fietsen. De tweede bidon bleef smekend en schreeuwend om aandacht echter in zijn houder. Na 2u20 zat het fietsen erop.

Wissel 2:
Bij het verlaten van de fiets voelde ik meteen mijn liezen van een paar maanden geleden. Dus toch nog een zwak punt in mijn lichaam. Ook nu weer relaxed aangedaan richting het lopen.

Lopen:
Aanvang van het lopen verdween de liespijn meteen weer en kon ik gerust op weg. Na 200m stond een energie-oplaad-punt dus meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt. De banaan smaakte goed. Met korte snelle passen begin ik aan dit avontuur. Ik had het idee dat ik net 13km/u liep, maar so what. Op de dijk kwam ik een oude bekende tegen…de wind. Houdt het dan nooit op. Imiddels begon het water weer wraak terug te halen…ik moest plassen op het moment dat Bas van Diederen met motor en al mij kwam passeren. Even uitstellen dus (het is geen porno). Een dikke minuut nam het water wraak en toen sloten we vreden en vervolgde ik mijn weg. Het ging gewoon lekker en ik liep van loper naar lopen zoals ik behoor en gewend ben. ATC concullega Ruud van den Broek had ik inmiddels in het vizier en dat stemde goed. De 1e ronde liep ik in 21 minuten met pauze oftewel gewoon 15km/u. Dat is cool. In de 2e ronde begon het energie gebrek weer op te spelen maar ik had een geheim wapen: eiwit-drank. In trainingen al vaak gebruikt, maar nu voor het 1st in een wedstrijd. Eind 2e ronde was het moment daar om dit wapen te gebruiken…maar wat nu. Mijn maag reageert volledig verkeerd. De 3e ronde werd gekenmerkt door veel wandelen en geen cola te vinden om het oorlogsgebied tot rust te brengen. Die stond op het punt vlak voor ik de dubbel-spion tot me had genomen. Een volle ronde dus overleven richting de verlossende drank. Toen de cola eenmaal ingenomen was, keerde de rust snel terug en kon het lopen weer beginnen. Doelstelling was aangepast naar finishen en geen schade (de road-to-Almere is nog lang). Wandelen werd verder en verder uitgesteld en het tempo ging flink omhoog. Eind 4e ronde kwam dan mijn jury-moment. Annette die op stukken meefietste om de wedstrijd van dichtbij mee te kunnen maken en mij ook te kunnen filmen voor het nageslacht bracht een jurylid ertoe om te melden dat je nu ook al voor 'coachen' gediskwalificeerd zou worden! De beste man snapt de regel niet aangezien dit geldt voor aannemen van hulp van derden. Iemand die meefietst met een atleet buiten het parcours kan immers nooit de verantwoording van de atleet zijn. Een venijnige blik deed het oppermachtige jurylid meteen krimpen. Annette fietste immers ruim 10 meter achter me op openbare weg! Na de wedstrijd betrapten we de man op het op straat gooien van allerlei rotzooi. Toen Annette hem daar op aansprak had de man slechts 1 optie (in zijn bekrompen gedachtewereld): hard het gaspedaal intrappen en met gevaar voor het leven van anderen hard wegrijden. Een schande voor het jurykorps. Gelukkig heb ik vaak ook juryleden gezien die hun vak perfect verstaan en er voor de atleten zijn en in de geest van de wedstrijd handelen en waar ik het ook prima mee kan vinden. Dit zijn de mensen die mede de wedstrijd tot een plezier maken in tegenstelling tot eerder genoemd 'jurylid' die het woord jury als machtelement tot zich nemen. Ok…tot zover mijn jury-element weer. De eindtijd was 4u52 en is weliswaar niet een goede tijd voor me, maar gezien de omstandigheden, de ontwikkelingen en het gevoel voor af ben ik er zeker tevreden mee. Op naar het ATC en kijken wat ik nog aan mijn eindpositie kan doen.

Tot volgende week.

Huh…atletenuitbreiding? Nah…na een zeer warme Hilversum City run een maandje geleden waar ik mezelf goed tegenkwam was het in de Eemmeerloop 2011 ook een behoorlijk warme dag en kwam ik mezelf opnieuw tegen.

Voor Running2000 zouden we na de succesvol verlopen editie van 2010 (1e veteranenteam) dit jaar de titel verdedigen en hopelijk prolongeren. Een gewonnen team verander je niet, dus aan dat dogma werd zo mogelijk getrouw gehoor gegeven (slechts kleine aanpassingen). Vooraf had niemand trek om uiteenlopende redenen om de langste afstand (14,1km) te lopen waardoor uiteindelijk de Toffe Donder net als in 2011 het stukje cross op zich zou nemen. De 7,5km opening werd gedaan door Harry van 't Veld om op de 10,3km Chris Henet in zo goed mogelijke positie weg te sturen. Met een te verwachten 1e plek zou daarna polder Hans (Lampe) zich langse de windmolens enerzijds en Gooimeer anderzijds richting Huizener Triathlon parc-ferme begeven welke zich 9,3km verderop bevond. De 4e etappe was dan voor moi om tot slot Koen Martens de laatste 8,9km karwei af te laten maken.

Laatste weken blijkt in trainingen consequent dat de basis in het lopen bij mij gewoon goed is…zeer goed zelfs. Duurtrainingen worden niet meer onder de 14km/u afgewerkt en zelfs een en passant ingeplande 25km (week voor Eemmeerloop) bleef ver weg van de LSD (een verfoeide trage snelheid lang lopen). Ook op de fiets kom ik steeds beter weg qua duur. Het enige waar het aan ontbreekt is de pure snelheid, het vermogen althans om het vast te houden. Voor Almere triathlon is de basis het meest belangrijk, maar in de kortere wedstrijden wil je toch ook snelheid ontwikkelen. Dan komt natuurlijk de vraag wat het voornaamste doel is en wat kan fysiek gerealiseerd worden. Duidelijk mag zijn dat Almere het hoofddoel is voor 2011 (in tegenstelling tot voorgaande jaren waar ik hem toch op lagere prioriteit probeerde te houden). Veel basis ontwikkelen dus. Ook fysiek word ik nog steeds belemmerd om echt hard door te trainen. De verdwenen achillespees klachten blijven op de achtergrond in de eerste delen van een training toch irritant aanwezig (na geen pijn situatie ook geen aandacht meer aan besteed = fout).

Met deze wetenschap een omlaag gebrachte spanningscurve richting de wedstrijd. Ik zou de 14,1km doen, maar de tijd van een jaar eerder zou een uitdaging vormen. Toen we bij de wissel aankwamen van de 3e naar 4e etappe bleek Hans er al aan te komen. Dat werd dus nog een knap stukje opschieten. Schoenen aan, compressiesokken maar een keertje niet, bandana om en flink nat maken (pre-cooling aangezien het gewoon zeer warm was) en snel de laatste 100m richting start etappe begeven om toch op tijd het stokje van Hans over te nemen. Bam…we lagen nog eerste hoewel nummer 2 al niet zo ver meer was. Gelukkig voelde ik naast de brandende zon ook nog eens de hete adem zodat ik niet bang hoefde te zijn om kou te vatten. De benen voelden loom maar brachten me wel gestaag langs Huizen heen als 1e in de wedstrijd. Bij een stukje afgesloten weg ontstond verwarring waardoor er onnodige extra meters (hooguit 20…maar toch) werden gemaakt en de nummer 2 het iets eerder doorhad zodat deze de bocht korter kon maken en de leiding overnam. Het tempoverschil was net te groot om bij te blijven dus langzaam zou het blauw in de opvolgende kilometers vervagen tot een flauw grijs stipje. De hele 14,1km werd er constant doorgelopen (ook op het stukje grind/hard modder) zonder echt verval. In de laatste twee kilometer nam het grijze stipje van nummer 3 langzaam kleur aan tot deze duidelijk wit was. In eerste instantie moest nummer 3 na aanklampen meteen weer lossen. Ondertussen waren we de slotkilometer ingegaan en was Chris Henet op verzoek aangesloten om me in de bochtige finale mentaal te ondersteunen. Nummer 3 had opnieuw aangesloten en ik probeerde nog te versnellen…niet als enige helaas en ik gaf me dan ook meteen in de 'sprint' gewonnen zodat de wisseling als 3e plaatsvond. Koen zou het stokje naar de finish moeten brengen en nog wat in moeten halen. Uiteindelijk werden we als team toch nog 2e overall en 1e veteranen in 3:06:10 over de 50km.

Twee dagen lang spierpijn gehad van de inspanning. Op dinsdag (3 dagen na de wedstrijd) was het gevoel opeens terug. Zeer ontspannen weer een duurloopje over 10km en die ging verbazingwekkend (het was ook redelijk koel die dag). Compleet op het gemakkie de 1e 5km in 20:25 om daarna met wind tegen zelfs onbewust verder aan te zetten naar een 2e 5km in 19:25. Dat voelde echt prima (in de wedstrijd liep ik exact hetzelfde). Ik blijf dus toch echt een koud weer loper…maar moet nog heel wat kilometers voorlopig in de goudgele vriend afleggen en heb daarmee te dealen.

Komende zondag een halve triathlon in Nieuwkoop als opening van het triathlon seizoen. Ben er niet gerust op, maar doe mee als voorbereiding richting de hele. Zonder kapot te gaan hoop ik toch een nette tijd neer te zetten. We zullen zien.

De 4e wedstrijd in het ATC (voor mij 3e) stond op 1 mei op het programma. Over het polder parcours van 42,6km beukte de wind een krap uur lang in op de deelnemers. Zelf was ik een van die deelnemers die de strijd tegen anderen, de elementen (dit keer enkel de wind) en de tijd opnam. Laatste twee weken volledig de focus gelegd op deze wedstrijd. Het zwemmen en lopen werd een beetje onderdrukt en de meeste tijd en aandacht naar het fietsen gebracht. Inclusief wedstrijd kwam ik op een voor mijn doen groot aantal kilometers van 550km. Dit was met recht powerbuilding want bij mijn eerste slagen op de fiets vorige week had ik meteen twijfels over mijn bedachte fietsvorm. Ik kwam behoorlijk goed op de Tacx weg (zette zelfs indoorrecords neer), maar buiten fietsen bleek toch een ander verhaal (dieptepunt een ochtendrit richting Zwolle waar ik met hartslag 140 nog niet eens een 30 gemiddeld haalde).

Voor deze wedstrijd had ik slechts het doel voor Hans te eindigen om uitzicht te houden op plek 2 op het podium. De huidige nummer 3 (Ruud van den Broek) moet ik eerlijk bekennen had ik onderschat. Een jaar eerder had ik deze atleet nog met 2,5km/u verschil op dezelfde tijdrit achter me weten te houden. Na de finish bleek eens te meer dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie voor het heden noch toekomst bieden. De strijd om plek 2 en 3 ligt openener dan ooit.

Met Frank Veltman als mijn voorstarter mocht ik op weg voor mijn 3 rondes door de polder. De eerste meters wind op kop zorgde meteen voor vertroebeling in de ogen…oftewel het vliesje vocht op de lens werd snel omgetoverd tot windtranen en dat met de 1e aanstaande scherpe bocht. In tegenstelling tot voorgaande jaren is het parcours wat aangepast. Normaal telde de 3 rondes slechts 11 echte bochten…dit jaar zijn dat er 7 meer (met 3 bijna-stop-bochten). Het stukje bos was nog een beschutting voor hetgeen komen ging. Na 2km begon de eerste beproeving. Windje 6 tot 7 vol op kop en dan nog het viaduct over de A27 nemen. Op zich ging dit nog wel behalve dat de snelheid niet echt los kwam (30km/u). De echte test kwam met de bocht naar rechts. De wind kwam nu uit open veld vol op mijn dichte wiel inbeuken. Iedere ronde gaf dit stukje parcours een nieuwe betekenis aan het op de kanten fietsen. Hangend tegen de wind in moest er nog voorstuwing geleverd worden. Dag ervoor gelukkig parcours verkend dus ik kon dit deel terugbrengen tot kleine stukjes van 300m, 800m en 1500m (ertussen stonden steeds beschermende boerderijen). Op de Vogelweg uiteindelijk zouden we rugwind mogen hebben, maar ja, dat valt dan weer grotendeels weg door een flink rij bomen. Geen voordeel en op eigen kracht dus maar. De brug over de A27 was gelukkig open veld en met ruim 40km/u werd de weg naar boven genomen om de weg met ruim 50 (3e ronde zelfs 57km/u) naar beneden te vervolgen. De volgende bocht naar rechts zou de rugwind moeten reduceren tot zijwind, maar hier hadden we geluk. Het grootste deel van deze lengte werd beschermd door een paar 100m verderop gelegen groepje bomen. Ook hier kon de snelheid dus boven 40km/u blijven. Geheel tegen mijn gewoonte in ging ik steeds harder (terwijl de wind steeds verder toenam en zelfs nog ongunstiger draaide). Begin tweede ronde kwam ik langsrijden op het moment dat het laatste piepje voor Eelco Goud ging. Na 2km in het tempo mee kunnen komen versnelde hij bij het wind-tegen gedeelte onhoudbaar door en werd het gat van 20m snel uitgebouwd tot een uit-het-zicht-gat. Het beeld van de 2e ronde was verder gelijk aan de eerste ronde.

Laatste ronde kreeg ik Gerrit Goosens in mijn vizier. Met deze vrolijke atleet had ik nog een sportief 'appeltje te schillen'. In de Run-ATB-Run werd ik vlak halverwege tweede ronde van de ATB ingehaald om hem vervolgens niet meer te kunnen achterhalen. De focus in de wedstrijd werd gericht en de kracht geconcentreerd. Het zou immers de laatste keer tegen de wind in beuken zijn.  Terug op de Vogelweg kwam Martijn Boot me voorbij en ik probeerde mee te komen. Niet dat ik zijn snelheid kan vasthouden maar mentaal helpt het natuurlijk wel. Op het viaduct hadden we nog een hachelijk moment. Een automobilist verkoos de fietskruising als parkeerplaats. Op 50m (met ruim 40km/u) zag de automobilist na gevloek en getier (van Martijn) het naderende gevaar en vertrok snel het fietspad vrij voor de atleten achterlatend. Na 1:12:33 zat de wedstrijd erop. Tijd is wat minder dan het jaar eerder, maar toen minder bochten, minder wind maar wel met heel veel regen. Qua nivo heb ik het dus in twee weken goed op kunnen pakken en geeft dit vetrouwen richting hoofddoel: Almere LD met als doel een tijd onder de 9u30 (hoewel dit afhankelijk is van externe factoren).

De uitslag bleek voldoende voor een 3e plek bij de ATC Masters. Frank bijna gewoonte getrouw dit seizoen op plek 1 en de eerdere aangehaalde Ruud van den Broek op plek 2. Hans Lampe zat twee plekken achter me op de 5e positie. Voor het eindklassement is het voor mij nu noodzakelijk te winnen van de laatste twee sporters waarbij zelfs de volgorde bepalend kan zijn voor het zilver en brons. Geen idee wat de eindstand zal worden, maar spannend wordt het.

Vandaag stond de Hilversum City Run op het programma met veel bekends. Eelco zat in de organisatie en had Henk aangetrokken om het wedstrijdveld te regelen. Er was dus ook veel Running2000-zwart/groen aanwezig. Deze kwamen niet enkel om te sporten, maar ook om te toeschouwen al (Melanie Spruijt) dan niet (Koen Henkes) zwanger (indien zwanger vervangen wordt door marathonbenen moeten de namen omgedraaid worden. Vooraf dus heel veel hois, hallos en even een bijpraatje maken.

Dat dit niet mijn hardloopperiode is, zullen velen wel weten. Ben een echte winterloper en zodra de rayonhoofden bij elkaar beginnen te komen, begin ik aan de snelle tijden. De 18 graden was dan ook lekker voor een terras en lekker om gewoon lekker te lopen. Natuurlijk hoop je vooraf nog een mooie tijd neer te zetten, maar de benen besloten vandaag om hun roes uit te slapen (zijn blijkbaar zonder de baas op stap geweest) en voelden bij voorbaat als dunne pap aan. Bij de start nog wel even mijn opening gedaan (ik begreep later van Wout Mensink een 3:10), om daarna snel toch maar een steady state op te zoeken en mijn oude studentenstad eens in een europa-in-drie-dagen-tempo te bezichtigen. Nooit geweten dat Hilversum net als Rome op de top van 7 heuvels is gebouwd. Damn…wat een vals (dubbele betekenis) plat in het parcours. Nu zullen we ongetwijfeld ergens ook weer omlaag hebben moeten gaan, maar dat gedeelte is me ontgaan.

Na de kilometer zag ik het groen/zwart om mijn oren vliegen: Ilse Pol en Nick die weer op de hielen werden gezeten door Chris Henet en Wout Mensink. Remco Grasman zag ik bij de start nog een dappere poging doen om de kenianen bij te houden…voordat we de bocht ingingen lukte dat nog aardig (maar de wedstrijd was nog lang). Kortom…ik kwam vandaag niet voor een tijd, maar vooral om lekker te lopen. Veel stukken Hilversum gezien die ik normaliter gemist zou hebben. En eerlijk is eerlijk, van dit soort parcoursen kan ik toch wel genieten…ben namelijk toch een echte stadsloper met veel publiek langs de kant. De laatste kilometers voor de finish begon het een feestje te worden met drumbands (gezellig) en veel publiek (die soms even een startkabel nodig hadden, maar eenmaal op gang, zwol het gejuich snel aan tot een flinke lading decibels (of bellen…maar dat mag Nico Oudshoorn me ooit eens uitleggen)).

De tijd…tja, 37:56 is na een grote glimlach in de laatste 500m richting finish nog eigenlijk niet eens slecht te noemen. Me nog niet omgedraaid bij de finish, kwam Tom al aangedenderd….moest nog opzij springen ook want die beelde zich in dat hij in freefall was beland (althans qua snelheid)… In doppler-effect schreeuwde hij nog: PAS -hoge toon- OP -lage toon. Voor mij was het belangrijkste het pure genieten onderweg en dan doen tijden er even wat minder toe. Begreep later dat ik toch redelijk voorin zat wat dan weer mooi meegenomen is. Een uur later zat ik thuis met Annette aan de appeltaart en besloot mijn pols maar eens op te nemen. Hm….54…was dus al weer bijna volledig tot rust gekomen. De basis is prima en met het oog op Almere eigenlijk perfect (want dat is dit jaar toch target numero uno). Het echte hoge tempo komt wel weer als koning winter de rayonhoofden weer om de ronde tafel jaagt en ik als ridder Lancelot achter prinses lente aanjaag die gillend voor me wegrent (sommige dingen zullen in mijn leven nooit veranderen…<ZUCHT&gt);.

Komende weken een nadere kennismaking met mijn fiets in aanloop….euh…aanfiets naar de ATC tijdrit in Almere…

Dit weekend stond in mijn agenda als xe9xe9n van de zwaardere van seizoen 2011. Niet enkel zou er op zaterdag een zwemloop over 1km/10km moeten worden volbracht. Ook zou 18 uur later een nieuwe start plaatsvinden in de Ekiden van Zwolle…waar ik twee keer zou starten. Dat betekent dus vol gaan met dosering. Dat is leuk!

Zwemloop ATC
Aangezien ik de openingswedstrijd door ziekte heb moeten missen, loop ik eigenlijk in dit circuit steeds achter de feiten aan. Dat de openingswedstrijd ook nog eens mijn beste onderdeel is (het pure hardlopen) maakt het allemaal nog uitdagender. Doel voor deze en de komende wedstrijden is keer op keer voor mijn grootste concullega te eindigen: Hans Lampe. Met die strijd in mijn hoofd toog ik dan ook met Annette en Jur richting het zwembad in Almere. Plan…hard (en nu wel met inzet) zwemmen en daarna volhouden met lopen. Daags voor de wedstrijd bleek ik in het verkeerde baantje ingedeeld te zijn. Ik zou in baan drie starten waar de 17:00 inschrijvers zich bevonden. Met een potentiele 15:00 in mijn achterhoofd zou dit toch een lastig verhaal waar niemand vrolijk van zou worden…dus een kort contact met de organisatie loste dit probleem snel op (waarvoor mijn dank). Ik werd bij de correctie net als vorig jaar in de snelste baan geplaatst hetgeen in mijn voordeel werkt (hoewel het niet mijn voorstel was). Jongens als Johan Neevel, Peter Denekamp en Frank Veltman die stuk voor stuk tot zeer snelle zwemtijden in staat zijn, zouden mij voorgaan. Bij het startschot dus rustig gewacht tot iedereen weg was…althans…xe9xe9n meneer bleef staan die waarschijnlijk op mij zat te wachten. Uit beleefdheid dus maar gelijktijdig gestart. Mezelf in de underdog positie wetende in deze baan, het gas even los gelaten en de voeten opgezocht om in het treintje te belanden (Johan was inmiddels alweer ruim op de terugweg). Banen lang had ik het idee in te moeten houden terwijl de tijden er niet om logen: opening 1:22 op de 100m. Na zo’n 5 baantjes zie ik ineens Hans op de kant zitten. Niet wetende wat er gaande is, full power doorgegaan om na 5:53 op de 400m te besluiten dat het tempo te laag was achter de voeten en een versnelling geplaatst. Hiermee schoof ik een positie in het veld op, maar kwam ik ook voor de voeten te liggen terwijl de rest van de trein als een TGV doorzwom en mij niet meer kon helpen. Vol gas heb ik de resterende 600m afgemaakt wat mij toch flink wat kostte (de beste keus was toch in de voeten te blijven hangen, maar je gaat ook niet meer terug). Na 15:10 mocht ik uitermate tevreden terug kijken op het zwemonderdeel. Gretig werd ook de wissel als xe9xe9n van de snelleren volbracht. Nog geen 100m onderweg leerde ik dat Hans een elleboog bij het zwemmen had gehad hetgeen mij verklaarde waarom hij aan de kant zat. In de veronderstelling dat Hans daardoor de wedstrijd niet had kunnen vervolgen, viel meteen de strijdlust bij mij weg en sloeg de opgebouwde zwemvermoeidheid in volle hevigheid toe. Het gat naar Johan en Frank was immers te groot om zelfs in topvorm te dichten en achter me had ik zonder Hans niet superveel meer te vrezen. Mijn tempo kwam dus niet echt meer van de grond. Braaf legde ik mijn rondjes af waarbij ik meer aandacht voor allerlei randverschijnselen dan voor mijn eigen presteren had. Met een looptijd van 38:41 zou ik normaliter niet tevreden zijn, maar wetende dat de strijd ontbrak en een dag later een dubbel op het programma zou staan was ik blij dat ik de teugels goed heb kunnen later vieren. Uiteindelijk was ik net als vorig jaar 3e bij de masters. Na de finish was ik enigszins verbaasd Hans te zien finishen. Later leerde ik dat hij na het zwemonderdeel tijdelijk te hebben onderbroken, toch de race hervat had. Gelukkig maar, want zoals vorige week al gezegd wil ik voor posities strijden en niet kado krijgen. Het wordt dus een zeer leuke en spannende strijd.

Ekiden Zwolle
Met toch nog uiteindelijk lichtvermoeide benen zou ik vandaag een dubbel pakken. Eerst een 5km in het topteam en daarna nog een 10km in het afdelingsteam van mijn werkgever. Doel was om de 5km gewoon ouderwets hard te starten en als eerste het terrein te verlaten. Dat lukte. Na 1e km in 3:11 bleek ik nog steeds de algehele kop te hebben hetgeen ik volhield tot 2km. De jongen die mij volgde leek slechts te kunnen volgen. Geen zin om enkel het kopwerk te moeten doen, maande ik hem over te nemen. Toen hij weigerde ging ik doelbewust langzamer lopen…waarop mijn tegenstander zijn ‘beste’ kant liet zien: een flinke versnelling zodat ik niet kon aanpikken. Erg beleefd na 2km lang geprofiteerd te hebben…kan er dan ook weinig goeds over zeggen, maar goed, hoort nu ook eenmaal bij de sport. De halfvolle benen van een dag eerder veranderden toch langzaam in twee pakken volle melk(zuur). Het tempo bleef echter wel stabiel. Na mijn opening noteerde ik achtereenvolgens 3:30, 3:39, 3:38 en als slot nog een 3:38 waardoor ik na 17:43 mijn stokje kon overdragen als 3e loper overall en 1e in het bedrijvenklassement. De rest van de ploeg zou het uiteindelijk weten vol te houden op podiapositie zodat we als 3e bedrijf gehuldigd werden.

Mijn tweede truc was een 10km die ik met alle inspanningen van eerder toch flink wat rustiger wilde doen (hetgeen ook mogelijk was). Toen ik een uur na mijn 5km inspanning weer mocht starten op de 10km voelde de benen eigenlijk nog best behoorlijk. Ingehouden kwam ik in de opening tot een nette 3:40. Toch nog te hard want het doel was een 40:00. Tempo terugnemen en behouden doorlopen. Onderweg zag ik voor het keerpunt nog twee collega’s van neventeams voor me lopen waardoor ik toch nog een prikkel kreeg om door te blijven gaan. Na 7km waren ze beiden bijgehaald en restte mij nog een 3km. Ondertussen liep ik op een lage 39er. Dan toch nog maar even aanhouden op iets hoger dan gepland tempo om ook die 39er te slechten waarmee ik met 38:53 in cruise-control nagenoeg dezelfde looptijd had als een dag eerder.

Niet slecht dus dit weekend en in ieder geval een flinke opsteker na de teleurstellende inzet van een week eerder. Nu even een weekendje ontspannen en me de komende weken meer op het fietsen storten. Voel me in ieder geval nu al sterker dan vorig jaar, dus ben benieuwd wat dit jaar me zal brengen (hopelijk nu eens door de 40km/u grens heen). Over twee weken weer een powerdag in Hilversum waar ik ‘slechts’ 10km hoef hard te lopen.

Velen weten inmiddels dat ik na Almere LD 2010 in een omlaaggaande spiraal ben gekomen. Ziek, blessures aan rug, achilles en buik/lies en bovenal…ook even geen zin om hard te moeten trainen. Vandaag ben ik in de zwemloop van Amersfoort met mijn neus op de feiten gedrukt.

De dag voor de zwemloop in een zwemtraining even een test gedaan over 400m om te kijken wat ik enigszins mocht verwachten. Deze ging in 5:54 wat overeen zou komen met een 14:45 op de kilometer. Het tempo zit er dus nog best wel in. Nu zwem je (ik) in een 50m bad over het algemeen een stuk langzamer, maar ik mocht dus nog hopen op een acceptabele tijd. Qua tactiek had ik een interessante keuze gemaakt. Bij inschrijving had ik een zeer scherpe tijd opgegeven. Reden: hiermee zou ik met jongens/meiden komen te liggen die een stuk sneller zijn dan ik en door voorrang te verlenen bij de start meteen in een prima positie komen. Geen gevecht, lekker hangen. Sporten met het koppie is dat. Prima tactiek die werkt als je toch enigszins in de buurt van dergelijke tijden kan komen. Na 10m was ik al gelost en begon mijn tocht over de resterende 19,75 baantjes solo. Bang om kapot te gaan zorgde voor een slome (en later bleek op de video ook slordige) zwemslag. De jongens kwam ik na 10 baantjes nog een keer tegen althans, de voeten want ieder baantje zag ik ze steeds eerder aan de andere kant. Het duurde dus slechts 500m voor ik een serieuze lap kreeg. Gestaag peddelde ik door wetende dat mijn eindtijd de 16 minuten zou passeren oftewel na 16:16 stond ik nat op het droge.

De wissel ging goed en snel. Snel nog even wat publiek niet al te vriendelijk opzij gezet omdat ze mijn stukje parc ferme als aanmoedigingsplaats hadden gekozen. Alles goed en wel…maar ik wil toch echt mijn schoenen aan en lopen! Snel naar buiten rennen en nummerband zichtbaar voor de organisatie houden en omdoen op het moment dat ik uit de hectiek ben. Opnieuw sporten met het koppie dus. Helaas hoort bij sporten met het koppie ook materiaalcontrole. Voor het 1st in 20 jaar bleek mijn nummerband een eigen leven te leiden. De koppeling schoot los en ik had een flutterig draadje om mijn billen schommelen. Ben daarna een volle ronde (1,6km) aan het rotzooien geweest om de koppeling goed te krijgen hetgeen knap lastig is als je met zo'n 16km/u op en neer dendert. Begin tweede ronde er maar een hele simpele knoop ingelegd en be done with it.

Door het hele gedoe en alle voorgeschiedenis had ik niet mijn sterkste dag inmiddels meer. Ik maakte braaf de rondjes, haalde braaf voorgangers in (ondanks niet in vorm, kan ik natuurlijk nog steeds een aardig deuntje hobbelen), maar de benen leken van het elastiek wat mijn nummerband bij aanvang miste. Heel veel stappen het gevoel gehad door mijn hoeven te zakken en op mijn knieen te lopen. Rondes ging allen net boven de 6 minuten waar ze een jaar eerder er ruim onder gingen. Annette, Nicolle, Agnus, Freek…allen moedigde ze aan en ik probeerde mijn zinnen te verzetten door er maar een pleziertochtje van te maken. Wat overigens ook wel lukte. Na 5 rondes kon ik aan mijn slotaccoord beginnen. Voor me liep een man (veteraan) in het zwart een stukje langzamer dan ik. Dat zou mijn doel worden en alles op alles om hem in te halen. Met nog 800m te gaan haalde ik hem bij en trok ik stevig door. Erbij komen is 1, maar voorkomen dat iemand aanpikt is natuurlijk dan 2! Uiteindelijk kon ik toch nog op speed komen en ging mijn laatste ronde binnen de 6 minuten. De man die ik inhaalde bleek niemand minder dan Robert Mijwaart van wie ik rechtstreeks nog niet eerder gewonnen heb. Bij de prijsuitrijking was ik alsnog een positie beter dan het jaar eerder hoewel mijn tijd 1,5 minuut langzamer was. Met een 2e H40+ keerde ik met gemixte gevoelens naar huis. De positie is netjes, maar enige relativering is wel gepast natuurlijk. Ik zwom prut, ik liep bagger oftewel: ik mag echt wel iets meer mijn best doen om dergelijke posities ook echt te verdienen.

Komende zaterdag een flinke schop onder mijn kont bij de ATC zwemloop. Hier mag ik gelukkig iedere 25 meter draaien en keren.